درطول چند سال گذشته پخش فیلم های سینمایی ایرانی از شبکه های مختلف سیما به شدت محدود شده است بخشی از این امر به دلیل تشدید فاصله ی نگاه فرهنگی سینماگران ومدیران سیمای جمهوری اسلامی ایران  وبخشی به دلایل نگاه سلیقه ای برخی مدیران ویا فیلمسازان می باشد که درنهایت باایجاداین محدودیت مدیران سازمان به سمت رفع این خلاء توسط فیلم های سینمای جهان نمودند ولی به دلیل غلبه سینمای هالیوود برسینمای جهان وعدم تطابق فرهنگی اکثرفیلم های سینمای اروپا با فضای فرهنگی رسمی جمهوری اسلامی ایران درنهایت شرایط به سمتی رفت که شبکه های تلویزیونی درسیطره فیلم های هالیوودی قرار گرفت ومدیران سیما برای برطرف کردن این معضل به فکر تولید فیلم های داستانی درچارچوب قواعد سازمان افتادن با هزینه ای درحدود خرید حق پخش تلویزیونی فیلم های سینمایی) البته این مبلغ به مرور افزایش پیداکرد (که نتیجه این امر تولید فیلم های تلویزیونی بسیاری درطول چهارسال اخیر می باشد که از شبکه های مختلف سیما درحال پخش می باشد. اما نکته اینجاست که این فیلم های داستانی که تله فیلم نامیده می شوند درمقایسه با دوساختار برنامه سازی جایگزین یعنی تولید سریال، تله تئاتر،و یا خرید حق پخش فیلم های سینمایی وپخش آنها ازتلویزیون عملا راه حلی نامناسب می باشد که درهیچ یک از اهداف رسمی رسانه ای خود موفق نبوده است البته ممکن است مواردی مانند اشتغال زایی،بازشدن عرصه برای جوانان،جلوگیری از ساخت فیلم های غیر رسمی وزیرزمینی و... از مزایای تولید تله فیلم ها عنوان شود که هیچ کدام از این اهداف جزو وظایف ذاتی  ورسانه ای صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران نیست واز طرف دیگر هزینه ای که برای این امر پرداخت شده است با نتیجه ی آن تطابق ندارد.درذیل به چند مورد از اشکال های ساختاری تولید این قالب بدیع! برنامه سازی پرداخته می شود ودرپایان راه حل های پیشنهادی ذکر می گردد.
تولید تله فیلم درمقایسه با خرید حق پخش تلویزیونی فیلم های سینمایی ازنظرهزینه تمام شده محصول نهایی
   یکی از برنامه های متداول شبکه های تلویزیونی پخش فیلم سینمایی است که سابقه ی پخش آن از تلویزیون بسیار زیاد است. اما مهمترین خصوصیت این برنامه ها این است که یک فیلم سینمایی پس از تولید وفروش درسینماهای یک کشور وپس از پخش نسخه های آن درویدئو کلوپ ها ودرایران درسوپرمارکت ها وکسب هزینه های فیلم وسود مناسب درنهایت با دریافت هزینه ای برای پخش از تلویزیون دراختیار یک شبکه تلویزیونی قرار می گیرد. این نحوه خرید امتیاز فیلم برای مخاطبان تلویزیون بیشترین نفع را دارد چرا که به عنوان مثال با پرداخت 70میلیون تومان از طرف شبکه بیننده ی محصولی 700 میلیون تومانی خواهند بود)هزینه معمول تولید یک فیلم سینمایی جدی درحال حاضر(وبه همین دلیل است که یکی ازپربیننده ترین برنامه های تلویزیون همیشه فیلم های سینمایی می باشد چرا که هزینه پرداخت شده بابت پخش آن بسیار کمتر ازهزینه محصول می باشد. این نکته ای است که دیگر ساختارهای برنامه های تلویزیونی را شامل نمی شود .درشرایط فعلی تولید یک تله فیلم به طور معمول ودربهترین شرایط درنهایت محصولی خواهد بود که باهمان هزینه ی پرداخت شده تولید شده است نه بیشتر یعنی به طور مثال باهزینه 70میلیون تومان برنامه ای به همان قیمت  وارزش به مخاطبان تحویل می گردد.
هزینه های جانبی که صرف افزایش کیفیت نمی شود وبه حساب تهیه کننده وواسطه های تولید برنامه های تلویزیونی می رودودرمقایسه تله فیلم وسریال افزایش می یابد.
 به طور معمول وطبق عرف برنامه سازی درتلویزیون تهیه کننده یک برنامه تلویزیونی صرف نظر از دستمزد معمول خود مبلغی را به عنوان سود حاصل از این فعالیت اقتصادی درنظر می گیرد که درتولید هر پروژه ای براساس میزان صرفه جویی ویاتوانایی تهیه کننده درطراحی تولید مناسب ویا ... متفاوت خواهد بود حال اگرتصور کنیم که هزینه ی ساخت یک سریال 26 قسمتی با هزینه تقریبا 10 تله فیلم یکسان باشد درمقایسه ی تولید این دو می توان نتیجه گرفت که این هزینه برای یک سریال که قاعدتا یک تهیه کننده خواهد داشت با مثلا 10 تله فیلم که ده نفر تهیه کننده مختلف خواهد داشت چندین برابر خواهد بود  که نتیجه این هزینه اضافه درکاهش کیفیت تله فیلم ها  درنهایت خود را نشان خواهد داد.
ناسازگاری ساختارتله فیلم از جهت ارتباط مخاطب درمقایسه با سریال
درمقایسه ی تولید سریال های تلویزیونی(درقالب های متفاوت 90 قسمتی،ساپ اپرا،الف ویژه و...)به لحاظ هزینه وبازخورد آن نزد مخاطبان ،تولید تله فیلم ساختار اثرگذاری نیست .تلویزیون رسانه ای است که مخاطبان برنامه های آن را درکنار زندگی ورفتارهای روزانه دنبال می کنند واین باعث می شود که به عنوان مثال بسیاری از قسمت های یک سریال  حتی جذاب توسط مخاطبان دیده نشود اما همین مخاطبان با دیدن برخی قسمت ها می توانند همراه داستان ووقایع باشند وتحت تاثیر آن قرار بگیرند وعلاقمند به پیگیری آن باشند که البته این تکنیک ساخت برنامه های نمایشی تلویزیون است که به دلیل تکرار ویا دآوری منظم بخش هایی از داستان ووقایع باعث می شود مخاطب بتواند از هرجایی مخاطب برنامه باشد وندیدن بخش هایی از آن باعث قطع ار تباط مخاطب باآن نگردد اما این امر درتله فیلم وجود ندارد ومخاطب باید برای تماشای آن حتما با علاقه برای تماشای آن برنامه ریزی نماید.
فضای تبلیغاتی فیلم های سینمایی درزمان اکران،اشتیاق مخاطبان تلویزیون را درزمان پخش تلویزیونی به دنبال دارد.
 تهیه وتولید یک فیلم سینمایی از زمان انتخاب عوامل وشروع فیلم برداری تا مراحل تدوین وپخش وجشنواره و... شامل تبلیغ فراوان وجذب وترغیب مخاطبان به دیدن آن می شود وبه همین دلیل زمانی که این فیلم پس از (به عنوان مثال)دوسال از شروع فیلمبرداری وپخش و... با یک تبلیغ مناسب از تلویزیون پخش می گردد بایک عقبه ی تبلیغاتی- مطبوعاتی دوساله همراه است که باعث جذب مخاطب می گردد این امری است که به هیچوجه تله فیلم های ساخته شده از آن بهره نمی برند.
مقایسه تولید تله فیلم وتله تئاتر از جهت امکان تعداددفعات پخش
  تولید تله فیلم ها را در مقایسه با تولید تله تئاتر هم می توان ارزیابی نمود که برای توضیح این امر باید یادآوری نمود که تله تئاتر به دلیل اینکه برمبنای یک اثر هنری مستحکم ومستقل هنری(نمایشنامه)ساخته می شود درصورتی که از کیفیت استاندارد برخوردار باشدقابلیت پخش آن برای دفعات متعدد برای شبکه موجود است به نحوی که تله تئاترهای موفق ایرانی ویاخارجی به عنوان مثال پس از گذشت سالها از تولیدآنها وعلیرغم پیشرفت های تکنیکی برنامه سازی امروز،همچنان از شبکه های تلویزیونی پخش می شود ومخاطب خود رادارد چراکه مهمترین عنصر آن همان نمایشنامه است ومخاطب هر بار بادیدن آن می تواند به لایه های جدیدی از اثر دست پیدانمایدهمانگونه که یک نمایشنامه می تواند قرن ها توسط افرادمختلف وبرای نسل های مختلف اجراشود ولی یک فیلمنامه از چنین قابلیتی برخوردار نیست وفیلم های تاریخ سینما حتی اگر امروز ازبرخی شبکه های تلویزیونی پخش گردد به دلایل تاریخی ویا بررسی های آموزشی می باشد.
یک نظرسنجی ساده
یک نظرسنجی ساده از تماشاگران تلویزیون ویا حتی دست اندرکاران تولید تله فیلم درسیما مبنی برنام بردن از تله فیلم های تاثیر گذار وجذابی که درخاطر ایشان باقی مانده است نتایج بسیار روشن گرانه ای به دنبال خواهد داشت که البته صرفا به معنی ضعف همه ی این تله فیلم ها نخواهد بود بلکه دلیلی برناسازگاری این قالب نوظهور با رسانه ی تلویزیون می باشد.
نگارنده ادعا ندارد که همه ی ساختارهای برنامه سازی تلویزیون های جهان رااز نزدیک بررسی کرده است اما اگر ساختار تله فیلم به عنوان یک ساختار فراگیر درتلویزیون های جهان درجریان تولید وپخش قرار داشت درطول سالیان متمادی تعداد بسیاری از آنها می توانست باقیمت های بسیار مناسب تری از فیلم های سینمایی خارجی خریداری شده واز تلویزیون ایران پخش گرددوعدم این اتفاق دلیل محکمی است براین که این ساختار برای تلویزیون مناسب وبه صرفه نیست.
بادرنظر گرفتن موارد فوق پیشنهادهای نگارنده برای برون رفت از این وضعیت به شرح ذیل می آید:
 هرچند که ورودمجددتلویزیون به عرصه ی تهیه کنندگی فیلم های سینمایی مشکلات خاص خود را به دنبال خواهد داشت اما به نظر می رسد وجود فیلم هایی مانند مهمان مامان ،بادکنک سفید و... به تنهایی ارزش سرمایه گزاری مجدد تلویزیون را دراین عرصه داشته باشد به همین منظور شاید بتوان با کمک بخش هایی از سازمان مانند سیما فیلم وطراحی یک ساختارکم حجم اما کارآمدوآسیب شناسی تجربه های ناموفق درزمینه تولید برخی فیلم های سینمایی غیرقابل پخش ویاناتمام ویافیلم - سریال ها و... بتوان زمینه مشارکت تلویزیون را دربرخی پروژه های سینمایی (البته بانظارت کیفی موثر)فراهم نمود که درنهایت به تولیداتی منجر شود که پس از اکران وعرضه دررسانه های مختلف درنهایت از سیمای جمهوری اسلامی ایران هم قابل پخش باشد. ضمنا به نظر می رسد درصورتی که سازمان بخواهد به این عرصه وارد شود بایدطراحی درصدمشارکت ونحوه ی نظارت سازمان به نحوی باشد که منافع هردوطرف)تهیه کننده وسازمان( تامین شود تاهم تهیه کننده انگیزه ی قوی برای فروش فیلم درگیشه را داشته باشد وهم شرایط سازمان را برای هدف از این مشارکت )پخش از سیما( درنظر بگیرد چراکه تجربه های اشتباه دراین زمینه منجر به ضرروزیان سازمان گردیده است.سازمان ها ،وزارت خانه ها وشرکت ها وحتی افرادحقیقی به دلایل وانگیزه های متفاوتی می توانند علاقمند به سرمایه گزاری درعرصه تله فیلم باشند براین اساس تولید تله فیلم می تواند به عنوان یک ساختار صرفا مشارکتی درنظر گرفته شود که دراین صورت سازمان هایی که علاقمند هستند دراین حوزه با موضوعات موردعلاقه شان سرمایه گزاری نمایند به سمت این مشارکت سوق داده شوند به عنوان مثال حتی برای مناسبت های مذهبی نهادهایی مانند حوزه هنری،واحدهای تبلیغی حوزه علمیه و... می توانند واردعرصه سرمایه گزاری شوند وبا نظارت محتوایی حتی بخشی از مسوولیت سازمان دراین بخش را نیز به شکل غیررسمی برعهده بگیرند واز فشارهای سیاسی،فرهنگی برروی سازمان دراین عرصه ها بکاهند ویا مرکزگسترش سینمای مستند وتجربی که تجربه ی بسیاری درزمینه مشارکت فیلمسازان وتولیدات مشارکتی باایشان دارد می تواند شریک مناسبی برای تولیدات مشارکتی باسازمان برای فیلمسازان جوان باشدبه نحوی که بخشی از هزینه های فیلم توسط مرکز گسترش وفیلمساز وبخشی توسط سازمان تامین گردد ویا سازمان میراث فرهنگی وبسیاری نهاد های دیگر که علاقمند به سرمایه گزاری دراین بخش باشند

هنر سينما بدون توجه به بخش تجاري و اقتصادي آن، قطعا نمي‌تواند به عنوان هنري پويا و جريان‌ساز در فضاي فرهنگي يك جامعه به پيش برود، چراكه سرمايه و بازگشت آن، شرط اصلي جريان فيلم‌سازي و هنر ـ صنعت سينماست. از اين رو، هميشه يكي از مهم‌ترين دغدغه‌هاي تهيه‌كنندگان و مديران سينمايي، بازگشت سرمايه فيلم‌هاي سينمايي توليد شده است، چراكه در صورت تضمين بازگشت سرمايه، مي‌توان سينمايي فارغ از حمايت‌هاي دولتي ايجاد كرد كه چرخه اقتصادي آن بين سرمايه‌گذار و مخاطب در جريان باشد و در اين ميان، بودجه‌هاي حمايتي بخش سينما مي‌تواند جذب فعاليت‌هاي بنيادي و زيرساخت‌هاي سينما (ساخت سالن‌هاي سينمايي، حمايت از فيلم‌هاي فرهنگي خاص و...) شود.
به نظر مي‌رسد، در صورت ايجاد فضايي براي جذب سرمايه‌هاي سرگردان در جامعه و ايجاد سازوكار مناسب براي اطمينان از بازگشت سرمايه يك فيلم، پيش از توليد آن و جذب افراد در اين زمينه، مي‌توان زمينه‌هاي بروز يك سينماي پويا و متكي بر خود را ايجاد كرد. به همين خاطر، طرح حاضر با نام «مشاركت در توليد و پخش فيلم‌هاي سينمايي در غالب سهام» با توجه به پيش‌فرض‌هاي زير، ارائه مي‌شود: